Home Alone

De film Home Alone is inmiddels een traditie geworden: elk jaar is hij rond de kerstperiode wel op tv te zien. De film waar Macaulay Culkin een crimineel duo te slim af is en Joe Pesci zich belachelijk mag maken ten koste van slapstick humor is misschien wel dé definiërende familiefilm van de vroege 90’s: geen wonder dat veel gezinnen dan ook de bijbehorende licensie-videogame in huis haalden. Maar in bitter contrast tot de plezierige film heeft Home Alone voor de NES veel kinderen getraumatiseerd achtergelaten, en ik gebruik die term niet licht: ik voel nog steeds een zekere angst bij het horen van de muziek en zelfs bij het gedacht dat ik de game zou gaan spelen voel ik me al onwennig. Maar toch is het tijd dat die demonen eindelijk eens begraven worden, en ga ik mijn uiterste best doen om Home Alone voor eens en voor altijd achter mij te laten. En dat kan alleen bereikt worden door hem uit te spelen. Dat klinkt misschien onnozel, maar ik garandeer dat ik volkomen serieus ben over mijn gevoelens naar deze game toe.

De opzet is simpel: je ouders zijn je thuis vergeten en de “wet bandits” dringen je huis binnen. Net als in de film heb je vallen tot je beschikking in de vorm van vierkantjes met een illustratie op (een emmer of een spin ofzo): je vindt ze doorheen het huis en kan ze droppen wanneer je wil. Als Harry of Marv over zo’n vierkantje loopt valt hij enkele seconden neer en kan jij weer een trap oplopen of achter een bed gaan schuilen. Je huis telt drie verdiepingen, een kelder en aan de rechterzijde een boomhut. Op de eerste verdieping – tevens je startpositie – vind je centraal en links een deur naar de tuin, een trap naar verdieping 2 (en daar een trap naar verdieping 3) en rechts een trap naar de kelder. Vanuit de kelder kan je de tuin inlopen, vanuit de tuin kan je de boomhut inklauteren en naar de derde verdieping klimmen en vanaf die derde verdieping kan je via de regenpijp rechtstreeks naar de eerste verdieping gaan. Dat is het parcours dat je tot je beschikking hebt. Het doel? 20 minuten overleven. Meer is er niet aan: loop twintig minuten rond, gebruik je vallen (die hoe langer hoe minder effect hebben én minder talrijk worden) op de schurken die véél sneller lopen dan jij en zorg gewoon dat je niet gepakt wordt, want dan is het game over. De reden dat ik het altijd zo intens ervoer is waarschijnlijk omdat dit écht een survival game is. Waar je in modernere instanties van het genre een verhaal volgt en gewoon moet proberen niet te sterven – een beetje zoals in elke andere game – ben je hier volledig op jezelf aangewezen: je wordt opgejaagd .

En vanaf de eerste minuut weet ik al dat dit niet anders gaat zijn dan al die avonden vijftien jaar geleden. De muziek die al jaren in mijn geheugen gegrift staat begint en ik loop rondjes: boomhut, derde verdieping, regenpijp, tuin en opnieuw boomhut. Eventjes lukt dat totdat zowel Marv als Harry achter mij opduiken: ontwikkelaar Bethesda (en jawel: dat is hetzelfde Bethesda dat ook verantwoordeiljk is voor Fallout 3 en de Elder Scrolls serie) heeft ervoor gekozen dat je maar drie vallen tegelijk kan dragen. Wanneer de twee vijanden dus achter je opduiken ben je gelijk twee van de drie kwijt, maar de kans is ook groot dat je die laatste val in de vlucht laat liggen om een beetje zekerheid in te bouwen. Ik steek dus de volledige tuin over zonder enige val in mijn inventaris. En jawel: net op dat moment word ik gesandwicht, na acht minuten is het game over door een enorme pussymove van de tegenstanders. Daarna speel ik het agressiever: ik loop rond, verzamel vallen en lok Marv dan de kelder in waar ik hem een hoek inlok en drie items op hem loslaat. Ik ren snel terug de trap op en duik de kerstboom in om te verstoppen (want dat gaat in deze game), maar helaas: Harry heeft me gezien en deze move - die normaal nochtans vaak werkt - leidt na vijf minuten ook tot een game over. Tijdens een andere gefaalde poging word ik weer in de val gelokt door Marv en Harry: ik sta op de centrale trap terwijl ze mij langs twee kanten belagen. In een ronduit epische actie weet ik binnen één seconde een val boven én onder mij te leggen terwijl ik perfect tussen de twee in blijf staan. De slechterikken lopen op hetzelfde moment in de val, ik ren weg en spring wederom de kerstboom in. De schurken achtervolgen mij en duiken dan de kelder in, terwijl mijn hart tegen honderd per uur gaat. Jammer genoeg kom ik de twee even later samen op de regenpijp tegen met slechts één val in mijn inventaris: game over na een minuut of elf.

Zestien minuten lang hou ik het al vol, mijn maag ligt in een knoop. Ik ren rond in pogingen om op elk moment minstens één val in handen te hebben. Wanneer Harry of Marv nu in een val sukkelen staan ze na ongeveer een seconde terug recht: dit is HARDCORE. Ik begeef me richting de regenpijp wanneer Harry de trap oploopt en ook de regenpijp op klimt: het scheelt letterlijk een pixel of drie of het was opnieuw game over. Ik verzamel de twee vallen die ik nog op de regenpijp had liggen en ren naar de boomhut. Nog anderhalve minuut op de klok: ik heb drie wapens in mijn inventaris en er liggen er 2 verspreid over de map. Marv zit mij op de hielen, ik klauter de derde verdieping binnen en verstop mij achter een bed: het werkt – Godzijdank – en Marv rent weer weg. Ik word nu wel héél zenuwachtig en positioneer mezelf voor de laatste veertig seconden onderaan de trap tussen de tweede en derde verdieping: ik leg één val aan beide zijden en hou er twee in mijn broekzak. Ik wacht. Harry en Marv komen zij aan zij aangelopen: ik ren de trap op en ga langs de regenpijp naar beneden. Op de regenpijp leg ik mijn laatste twee vallen neer en ren ik met lege zakken naar de kerstboom. Ik zie ze me niet volgen. Ik voel mijn hart sneller kloppen, ik adem zwaarder en mijn handen zijn kletsnat. Ik ga voor de kerstboom staan en druk op boven. Ik blijf op boven drukken. En dan…

Ongekende euforie. Ik kan eerlijk zeggen dat ik nog nooit zo blij ben geweest met het uitspelen van een game. Een onbeschrijfbaar buikgevoel is het: na een goeie vijftien jaar heb ik eindelijk één van de demonen van mijn kindertijd overwonnen. Nooit nog moet ik Home Alone ook maar aanraken, ik moet er niet meer bang van zijn: ik heb het twintig minuten volgehouden. Het is iets onbenulligs, maar het voelt persoonlijk aan als een wereldprestatie: ik raad iedereen die thuis zelf zulke games heeft liggen aan om hetzelfde te doen.